Uitgelicht

Fucking 💩 2020 zou IS MIJN 😤 jaar. (niet voor gevoelige lezertjes, hier worden dingen stuk geslagen en door de woonkamer gegooid!)

<<🎞️Rev…… ⏮️2019 november … ⏮️2019 februari…. ⏹️STOP, ▶️PLAY >

We zijn vandaag februari en ik heb een vergadering met twee collega’s.

We zijn volop aan een exit proces begonnen voor een vaste klant en allerlei kleine dingen komen naar boven na meer dan 20 jaar. Dit is het tweede exit project in mijn carrière als Senior 👴 Project Manager. Het is steeds een uitdaging om dit soort projecten uit te voeren, vooral als je al een tijd later pas bij het team komt.
De teamleden op dit moment zijn over gestresseerd door het gedrag van de klant en de politieke verhalen die intern en extern leven, tot op het punt dat mijn collega PM al een week 🤢🤕😡 is moeten thuis zitten.

De meeting zou kort en kracht moeten zijn. Aangezien ik nog over de 50 items op mijn To Do heb staan. S ’avonds nog een loopbaanbegeleiding met iemand dat voor een uitdaging staat, dus dat is voor later op de dag nog voor te bereiden. Het gesprek loopt en loopt , het gaat over een futiliteit 😫, maar de bespreking wordt verhit 😤, en de sfeer stijgt steeds hoger en hoger… Ik denk aan wat ik nog allemaal heb te doen, mijn adrenaline en kwaadheid 😡 over de nutteloze gesprekken bouwt op naar een climax (voor de informatica mensen onder ons: Het ging over een gebruiker aanmaken op één systeem dat van de klant was en wie dit mag uitvoeren,… can you imagine, een taak van 3 minuten⏳).

Waar waren we? Ha ja, de climax, maar niet het soort climax dat we behalen in een nachtelijke passie 🛌, maar de volledige andere richting 🔪. Daar is dat moment, het piek moment waarop…

Ik volledig door het 😖😤😡👿☠️ lint ga, mijn draadloze muis 🐁 vliegt door mijn woonkamer, mijn toetsenbord breekt bijna in twee van mijn vuist 👊 die zo hard neerkomt dat ik nog dagen later last had om ze op tafel te leggen.

Volledig door het LINT, maar dan ook volledig 😖😤😡👿☠️!!! En neen ik stond niet op mute 🔇, iedereen kon horen hoe ik de volledige Van Dale 📘📖📘 door raasde om elk officieel vloekwoord en onofficieel vloekwoord in drie verschillende talen door de micro 🎤 van mijn hoofdtelefoon jaag.

Dan komt fase twee, het besef van wat er juist gebeurd is, het ongeloof 🤔😣😫😖😰😱… Dit is een droom… neen, een nachtmerrie. Op dat moment is het muis stil in de conference, er word geen woord meer gezegd alsof de wereld helemaal leeg is van elke vorm van geluid. In de achtergrond hoor ik mijn kippen…

“Heren, mijn excuses, dit is ongehoord en … mijn excuses. Ik, ik ga uitloggen en ben morgen terug.” 😨😵 Zonder te wachten op een antwoord leg ik mijn gesprek stil en sluit ik mijn laptop, ik ben volledig van mijn stuk… What the FUCK just happened?😰😱

-even terug naar vandaag-
⏭️⏭️⏹️▶️
Dat is het moment waarop je de grenzen die je al zo lang, steeds verplaatst in het voordeel van iemand anders, te ver hebt gelegd. Je bent niet meer trouw aan jezelf, je innerlijke zelf.

-terug naar februari 2019-
⏮️⏮️⏹️▶️

Ik sta op, doe mijn jas aan, laat alles thuis, sluit de deur en begin te wandelen. Aan mijn vertrouwde vriend in het midden van het veld 🌳 kom ik stil te staan en neem een stok vast die juist gesnoeid is van een nabij staande wilg.

Daar ben ik nu, dit wil ik niet meer, dit kan ik niet meer, I’ve had enough. De signalen zijn overduidelijk, I’ve been here before 🕳️🕰️. Jaren terug ben ik op dezelfde manier onderuit gegaan maar toch met een andere uitwerking toen deed ik verder, nu zal ik niet… Maar ik moet, er staat te veel op het spel, te veel mensen zijn afhankelijk van mij… ik wandel 🚶 verder, terug naar huis.

S ‘avonds zijn mijn lieftallige en de kinderen thuis. Vertel ik het… of niet… toch wel… Er heerst een gespannen sfeer, in mij. Vrijdag is mijn vrije dag, vanavond doe ik iets helemaal anders, iets wat mij voed. Die avond komt mijn coachée, ik ben volledig IN het gesprek, en luister. We nemen stappen, samen, we werken aan haar denkpatronen, ik krijg inzichten en besef dat dit mijn echte droom is. 🎯🥅

Het weekend, ontspannen, andere dingen doen. Maandag is een nieuwe week. Het zal we beter gaan, we beginnen van nul. Alles op een rijtje zetten en wat zaken delegeren, ja, dat is de oplossing… we gaan door (weer eens).

Maandag ochtend, eerste taak, mailbox💻📥 controleren na de migratie van dit weekend. Er is wat fout, ok we nemen het op met de support ☎️ mensen die het werk hebben uitgevoerd. De persoon is in een oost blokland, we bellen📞, hij geeft mij aan dat hij niks meer mag doen voor projecten… de vragen boven mijn hoofd zijn met duizenden aanwezig… ik rij in de auto tijdens het gesprek, straks op kantoor contact opnemen met zijn manager.🎩
We komen aan en gaan naar het 8e verdiep, het is nog stil, ik ben vroeg.

Terug neem ik contact op met de persoon die ik eerder sprak☎️ , om te kijken of hij niet gewoon even kan kijken… bemiddelen (WTF?). Hoe kan dit, als je een migratie doet, ben je erna toch beschikbaar voor als er nog iets fout zou zijn? “Ja, maar ik mag niet van mijn manager. Ik vind het ook raar.” Mag ik je manager spreken…📞😡

Hetzelfde antwoord komt naar boven. “Rchtlijnen uit Brussel, we magen niet aan projecten werken zonder een werkorder”, “Maar de klant heeft een systeem dat plat licht???🤔”, “Hoe is dat mijn teams probleem?😣😲”, “Jullie hebben het gemigreerd dit wekend, het werkt niet, jullie moeten ervoor zorgen dat het werkt.”, “Wij hebben het verplaatst naar de klant zijn omgeving, het is nu hun probleem.”…. mond vol tanden, “en service naar de klant toe?” Hij beëindig het gesprek. ☎️
Dit kan echt niet meer…😔😞😨🤕 Ik sluit mijn laptop, zet mijn GSM uit en besluit om terug naar huis te gaan 💼. Ik kan niet meer. Mijn collega’s kom ik tegen in de gang, ze wensen mij goedemorgen, ik kijk niet op en antwoord niet. Ze lopen in mijn richting naar de lift;

“Goedemorgen Nico? Ca va,…” Ik kijk met tranen in zijn ogen en kan alleen nog uitbrengen;

“Ik ga naar huis, ik kan niet meer.” De liftdeur🚪schuif toe, mijn collega staat met zijn mond vol tanden naar mij te starten, dat kan ik in de reflectie zien…

-rit naar huis, hoofd gaat in alle richtingen- 🚗

Ik bel thuis naar mijn dokter en vraag om een afspraak📱, het is dringend. “Ik kan niet meer.”

“Kom vanavond nog, na 20 u dan heb ik gedaan.” Is het antwoord. “Verdict, burn-out/overspanningsbeeld”

Die avond begint een traject van 6 maanden, eerst per twee weken (ik moet dringend terug om verder te doen), naar per maand (ik wil wel, maar kan niet terug, ik kan niet door de deur).

Augustus, Ik neem een andere wending. Ik ga terug naar kantoor en kijk wat kan, ik wil net meer thuis zijn. Het zal direct duidlelijk zijn, wat de toekomst zal brengen.

1 September, ik ga langs bij de bedrijfsarts. “Begin maar te werken, we zien wel”

2 weken geen manager. Niemand die me vraagt hoe het ermee gaat, buiten één collega die ook tijdens mijn afwezigheid steeds opvolgde en steun gaf. Je weet wie je bent, en ik ben je nog steeds enorm dankbaar!

Uiteindelijk krijg ik een klant toegewezen en kan ik aan de overdracht werken. “Het is een rustige omgeving, de klant heeft niet veel problemen en is heel vlot in de omgang.” Was de info die ik kreeg. Na het afspreken met een collega PM, hebben we een eerste meeting. Het loopt vlot, tot er iemand binnenstormt op een vrij bruuske en arrogante manier. En ik begin op mijn fundamenten te beven. Alles komt terug boven, ik probeer het te onderdrukken. De persoon vertrekt, we zijn alleen; “Is dit de normale manier van doen?”, “Och, dat word je gewoon.” Neen, denk ik, ik wil dit niet meer, ik word dit niet gewoon.

Mijn besluit is aan het vormen. Enkele dagen later gaan we naar een Business Lab even. Een tweedaagse vol met ondernemers, mensen met hun eigen zaak, iets waar ik al jaren van droom.

Na dag één, na spreken met tientallen mensen die zelf gestart zijn, daar, op dat moment, die dag, ja, die dag s’ avonds in de auto, dan neem ik het besluit. Ik beëindig het. Geen baas meer, enkel mijn eigen baas zijn. De last valt van mijn schouders. Ik denk even terug aan verder gaan bij mijn werkgever, het angstzweet breekt mij uit. Terug naar het besluit om ontslag te vragen of nemen, het zweet verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik bel naar mijn liefste schat; “Schat, ik ben onderweg en heb iets heel belangrijks aan te kondigen”.

Die avond, sta ik voor mijn vrouw, mijn liefste, de rots in de branding, zij die mij al zoveel keer heeft bijgestaan, de steun de steunen. Daar zeg ik de woorden luidop en vol vertrouwen (zelfs nu op dit moment krijg ik terug kippenvel). “Schat, ik ga ontslag nemen bij IBM en ik begin mijn eigen zaak in training en coaching, het is genoeg geweest.” Haar reactie; ”…

Haar reactie; “EINDELIJK!”

De weken die volgen zitten vol spanning en boeiende momenten. Marketing, wat ga ik doen, werk ik online, of offline. Op voorhand denk je hierover, maar toch als je er staat, dan pas beslis je. De dagen gaan verder, er komt werk binnen. Soms van plaatsen waar ik al maanden geleden gezaaid heb, soms volledig nieuwe opportuniteiten.

Een van de meest interessante stappen die genomen heeft in de afgelopen maanden is het netwerken. Als je de vraag stelt, hoe vind ik klanten? Dan stel je beter de vraag, hoe vinden de klanten jou. Door ermee te praten, of toch te praten in eerste instantie met anderen wie al klanten hebben. Netwerken dus. Eén van de eerste groepen met wie ik samen kwam te zitten waren “De opendeurdoeners”, mensen met elk een startende zaak of met al heel wat tijd als zelfstandige in bijberoep. Uiteindelijk ook de eerste keer dat ik “De tijdsreiziger” in het openbaar gebruikte. Ongelooflelijk hoe snel vriendschappen kunnen ontstaan tijdens en na een netwerking.

En dan komt die ene dag, 7 februari. D-DAY. De laatste dag bij IBM, no more Big Bleu. No more platina/gouden zetel waar je elke dag kan inploffen en gewoon wachten tot je loon er staat. No more … Excel sheet management, messen in de rug, klanten in de kou etc. etc.

Hier sta ik nu, in de garage om mijn auto af te geven, met een lijst aan schade puntjes dat ik niet wist. En dit zal van mijn laatste loon afgaan (achteraf komt de rekening van 900€ – auch) maar het geeft mij niet, het is afsluiting van een hoofdstuk, het einde. We stappen naar buiten om anderhalf uur te wandelen naar een huurbedrijf voor onze tijdelijke auto. Een Fiat 500 voor een week. Het kost allemaal zo veel, maar het is het waard, want ik ben zelfstandige. Ik doe dit voor MIJ en mijn gezin, de toekomst lacht mij toe. Twee weken later stap ik in de cockpit van mijn nieuwe auto, goed afgewogen naar comfort en voordelen. Alles loopt in de dag vlot, er komen klanten, er gaan klanten. Dan hoor ik voor de eerste keer op het nieuws van de radio, met een bewust oor, de naam covid-19 corona. Maar dat is niet belangrijk, ik luister geen nieuws of kijk geen nieuws, dus switch ik naar Spotify.

Nog zo een fantastische groep dames (blijkbaar moest er toch eens een man bijkomen 😊). Waar ik rechtstreeks al klanten uithaalde. Het netwerken loont, en vult je wereld als ondernemer met steunende mensen en inzichten dat je anders op je eentje niet zou gaan vinden. Maar je moet het woord goed lezen “net” – “werken”. Dat is de sleutel. Niet zomaar een gesprek, maar daarna ook inplannen om je contacten te documenteren en te contacteren. Dat is een grote les geworden voor mij, die ik nu (in tijden van Corona) echt toepas.

Tijdens Open coffee waasland leer ik meer mensen kennen, en ook een dame wie later impact zal hebben op mijn lieftallige echtgenote…. Maar dat is haar verhaal.

Februari, mijn eerste maand, een top maand een omzet van een half dozijn K€, dat is verdomme mooi! En geeft hoop. In deze maand mijn eerste training bij VDAB voor een groep werkzoekende in het traject vertegenwoordiger. Mijn eerste business klant met wie ik strategie en toekomst bespreek, mijn zoveelste klant in loopbaanbegeleiding, mijn klanten in de spirituele coaching komen ook. We starten een marketing naar dokter/huisartsen toe en horen bij onze presentatie nog eens die Corona verschijnen. Op facebook verschijnen grappen over Covid… ik negeer deze energie verliezen.

We gaan via een toeval langs bij Recto Verso voor onze A3 posters af te drukken, en horen het eerst van BNI. Twee weken later, donderdag om 6:30 zal ik aanwezig zijn, het klinkt super interessant. Die donderdag ochtend zet ik een eerste stap binnen BNI en leer hoe netwerken ECHT werkt, door wekelijks aanwezig te zijn, door anderen te helpen en eerst aan anderen te denken, dan pas aan jezelf. Je presenteert je elke week opnieuw en iedereen leert je business beter kennen. Tijdens de tweedaagse, leer ik dat elke contactpersoon 40 potentiele andere contactpersonen heeft voor jou… dat is een massa. We maken een bezoekers dag mee.

18 maart 2020, Lock-down in België. De dagen volgen met de ene annulatie na de andere, de vergaderingen van BNI vallen weg, de netwerk momenten vallen weg. Opleidingen die gepland zijn… vallen weg… inkomen IS VOLLEDIG WEG… wat nu.

We worden verplicht stil te staan, te stoppen. De kinderen blijven thuis, Lore is thuis en werkt thuis. De stress loopt op, maar er komen oplossingen… een doekje voor het bloeden een subsidie een overbrugging, de rekeningen lopen binnen.

THIS IS THE TIME! Hier en nu, hier en nu zal ik moeten tonen wie ik ben. Blijf ik in een hoekje zitten en kiezen. Oh, neen hoor. Wat is de oplossing? Wie kan ik helpen die in angst leeft, wie kan ik bijstaan? Hoe kan ik ze bijstaan.

Ik start met twee virtuele scholen op Facebook en begin met video opnames;

  • De spirituele school
  • De persoonlijke ontwikkelingsschool

Je zou kunnen zeggen dat er geen wegen meer zijn, maar sorry, ik geloof in manifesteren. Het is in de kern van mijn bestaan gefusioneerd, in mijn DNA. Dus zie ik in, ik heb dit gewild. Is het door denken in dit leven of een ander, dit is een les die ik heb gewild en die zal ik doorkomen. Vechten, en focus op wat moet. It it breaks, fix it and learn from it. Als het stuk gaat, maak het en leer ervan. Dat is wat we nu doen.

Liefde, vriendschap, ondernemerschap, ik leer dat het perfect te combineren is. Angst, onzekerheid, onwetendheid, mogelijkheid die leven ook mee in dit verhaal. Maar wat maakt dit allemaal zo fantastisch? Waarom doe ik dit nu?

Ik ben op dit moment zover gekomen van op mijn eigen benen te staan, en niets zal mij tegenhouden om van mijn droom werkelijkheid te maken. Het kan, simpelweg, het kan.

Dat is een droom hebben, dat is gaan voor ondernemen. Je kan aanpassen en verder stappen, al is het met kleine dingen.

Ik ben dankbaar, dankbaar aan mezelf, dankbaar aan Lore, dankbaar aan Alex en Sam. Dankbaar aan mijn ouders, dankbaar aan mijn broer. Iedereen gelooft in mij, zelfs vreemde mensen, die klanten worden en plots ook onder de vlag staan van vriendschap. Mensen die in mijn netwerk belanden, en die ook vrienden worden en zijn. Het gaat ver. Als je buiten durft komen, zelfs vanuit je kot.

Want ik blijf in mijn kot en heb zo goed als elke dag een gesprek met iemand in mijn netwerk om te luisteren naar wat zij zoeken. Want ik heb liefde, veel liefde voor de mensheid en ik wil ons allen samen vooruitbrengen. Deze crisis is geen ramp, het is een opportuniteit, het is leren omgaan met. Het is TRANSFORMATIE.

Feniks rebirth, de methode met dewelke ik werk is hier ook een deel van geworden.

Build GRIT to GROW a SMARTER LIFE, zit vol transformative, liefde en toekomst.

Wil jij meer weten? Neem met mij contact op, en ik licht het helemaal toe.

@:nico@fenikscoaching.com

Tel: 0471811425

Facebook: https://www.facebook.com/nvan.de.venne

Uitgelicht

Waar ligt onze motivatie? Dieper dan je denkt…

Eik van een… verlangen

Heb jij zo een ochtend meegemaakt waarop er ineens een grote eik in je voortuin staat, na één nachtje slapen? Als je antwoord hierop ja is, dan leef je in een hele andere dimensie dan de meeste onder ons dat deze blog lezen.

Om een mooie grote eik te hebben in je voortuin, moet je eerst een zaadje planten en koesteren. Veel aandacht, tijd en energie word hieraan toegewijd. En we weten allemaal, hoe meer je eraan geeft, hoe meer je ervoor krijgt.

Om deze taak uit te voeren, heb je de nodige motivatie nodig. En motiveren is een “reden gebonden” werkwoord. Zonder reden is er geen motivatie. Dus waar zit de reden voor de motivatie om de eik alle energie en aandacht te geven om te bereiken wat we willen?

Verlangen

Wij als men hebben één zuivere trigger in ons DNA zitten, verlangen. Er zijn drie vormen van verlangen.

  1. Verlangen gegrond in het dierlijke. Iemands noden, wensen en aangeleerde gedragingen bestaan enkel om de dierlijke verlangens te beantwoorden. De persoon in deze groep kan rationeel denken, net als allen mensen, maar is gericht op het vervullen van de dierlijke verlangens.
  2. Het vervullen van verlangens, niet te vinden in het dierlijke rijk. Eer, macht, prestige, anderen domineren. De beslissingen en gedachten, net als de acties van deze groep mensen zijn gericht op het ten volle vervullen van hun verlangens.
  3. De laatste groep gaat over puur rationele verlangens, intellectuele verlangens vervullen.

Deze drie types van verlangens groepen zijn te vinden in alle mensen, in meerdere en mindere maten.

Onze verlangens zijn te vergelijken met een lege tas. Een tas dat opzoek is naar constante vulling. Maar de tas van onze verlangens is niet gebaseerd op een fysieke tas. Denk even aan een tijd wanneer je op een zondag namiddag ging fietsen met het gezin en uiteindelijke stopt om een lekkere pannenkoek of wafel te eten in die kleine brasserie aan het water. Ookal heb je de pannenkoek of wafel nog maar net op, en voel je je voldaan. Kan je de verleiding niet weerstaan om dat ene stukje taart, dat je van het huis krijgt, nog op te eten. Uiteindelijke is er een grens voor onze eetlust, maar voor onze verlangens is er geen grens.

Als we weten, wat ons gelukkig maakt. Weten we wat onze verlangens zijn. Dan, weten we iets heel belangrijk. Wat ons kan motiveren, om die verlangens te vervullen en een blijvende vorm van geluk te bouwen.

Dan is een boom misschien niet echt wat je wil planten, maar het is in elk geval een zaadje dat je wil planten om voor jezelf invulling en geluk te creëren.

💖 , 💡 , 📚 en 🙏🏻

Wens je meer over dit onderwerp uit te werken voor jezelf? Een duidelijker beeld te vormen van wat je geluk, een blijvend geluk kan maken?

Uitgelicht

Bevestiging – een pest of een troef?

Bevestiging, als we het woord opzoeken op het zoek venstertje van google krijgen we ongeveer 17.400.000 resultaten (in 0,35 seconden). De eerste link komt van https://www.encyclo.nl/begrip/bevestiging (in mijn geval natuurlijk aangezien google je persoonlijke saus mixed en over die lekkere zoek engine giet). 6 Verschillende definities wat “bevestiging” eigenlijk betekend, of zou betekenen.

Maar ik wil het hebben hebben over een specifieke vorm met een woordje erbij, een werkwoord. “Zoeken”, met andere woorden;

Bevestiging zoeken

Een klein meisje zit op de speeltuin en kijkt naar haar mama in de verte op een bank. Mama is druk bezig met,… een status update op Instagram met de foto dat ze zojuist heeft gemaakt van zichzelf op de bank met haar dochter in de verte,…op de speeltuin. “Mama, …, Mamaaaaa,… kijk een naar wat ik kan!” roept het meisje heel hard. Mama kijkt niet echt op maar knikt even en lacht; “Heel goed schat, je bent fantastisch!”.

Hoeveel vormen van “bevestiging zoeken” komen voor in dit heel kort beeld? Een gekend zondagsnamiddag tafereel dat we allen wel in één of andere vorm hebben ervaren. Als kind of als ouder. Misschien was het vroeger niet een toestel dat mama afleiden kon, maar de mensen in het café, of aan de tafel.

Wel zeker enkele die op de bovenlaag liggen zijn de kleine meid die aandacht zoekt en bevestiging zoekt van de mama. Daarnaast de mama die bevestiging zoekt in een sociaal platform (digitaal of anders), over haar kunnen.

Maar er leeft meer in dit beeld. Waarom zoeken we allen één of andere vorm van bevestiging? Van onze ouders, broers of zussen, familie , vrienden, basen, collega’s, zelfs je eigen kinderen.

Be-vest-iging: Het vast leggen van iets, of confirmeren van iets. Een bewuste keuze om iets zeker te maken.

Heel veel mensen, met wie ik de laatste jaren samenwerk om het beste uit zichzelf te halen, komen dit als een zeer sterke drang tegen in hun leven. Zelf worstelde en worstel ik hier nog steeds mee, het is een deel van ons DNA. Maar als het een beperkende gedacht wordt, dan is het ook wel een probleem deel van ons DNA.

We hebben allen besloten om op dit steentje in het oneindige vernieuwende universum, een leven te gaan leiden als mens. Daarvoor hebben we een pakje lessen, talenten en nog wat zeken meegekregen. Bevestiging is er één van, dan toch voor velen een last is die ze niet kunnen losmaken van hun dagelijks leven.

Maar eens je heel goed beseft, wat het is, en vooral wanneer het van toepassing is bij jezelf. Dan, dan lieve mensen, gaat er een hele nieuwe wereld open. De vrije keuze van de zoektocht naar bevestiging niet meer naar buiten laten lopen, maar naar binnen laten komen. Bij jezelf aangeven, “kijk eens hoe goed IK ben”, “Kijk eens wat IK kan”. Daar vind je de verbinding en kracht die JIJ nodig hebt om de wereld aan te kunnen. Om die stap te zetten waar je normaal op externe bevestiging naar zoekt.

Verlos jezelf van het zoeken naar externe bevestiging, zoek naar de interne bevestiging.

Leef je eigen leven, niet wat anderen je aanraden. Luister naar wat anderen je vertellen, maar neem alleen aan wat voor JOUW ALLEEN GOED AANVOELT.

Liefde, Licht, inzicht & dankbaarheid voor alle mooie zielen die deze tekst raken.

Nico (de bevestigingszoeker in mijn eigen zijn) x

Wil ook jij meer uit jezelf halen. Dieper ingaan op gelijkaardige onderwerpen?
Neem contact op met Nico via nico@fenikscoaching.com of book rechtstreeks een GRATIS discovery sessie om te ONDERVINDEN wat Nico je kan bieden. Gegarandeerd dat je er iets uithaalt. (click op een locatie keuze en plan naar je eigen agenda, super makkelijk)

Fucking SHIT 2020 IS MIJN jaar CORONA of niet. (niet voor gevoelige lezertjes)

Hier worden dingen stuk geslagen en door de woonkamer gegooid!

<<Rev…… 2019 november … 2019 februari…. STOP, PLAY >

We zijn vandaag februari en ik heb een vergadering met twee collega’s wie een bepaalde vraag willen oplossen voor de klant in ons Project. We zijn volop aan een exit proces begonnen voor de klant en allerlei kleine dingen komen naar boven na meer dan 20 jaar vaste klant te zijn.

Op dit moment is het één tweede exit project in mijn carrière als Senior Project Manager. Het is steeds een uitdaging om dit soort projecten uit te voeren, vooral als je al een tijd later pas bij het team komt. De teamleden op dit moment zijn over gestresseerd door het gedrag van de klant en de politieke verhalen die intern en extern leven, tot op het punt dat mijn collega PM al een week is moeten thuis zitten.

De meeting zou kort en kracht moeten zijn aangezien ik nog over de 50 items op mijn To Do app. heb staan. S ’avonds nog een loopbaanbegeleiding met iemand dat toch wel voor een uitdaging staat, dus dat is voor later op de dag nog voor te bereiden. Het gesprek loopt en loopt , het gaat over een futiliteit, maar de bespreking wordt verhit, en de sfeer stijgt steeds hoger en hoger… Ik denk aan wat ik nog allemaal heb te doen, mijn adrenaline en kwaadheid over de nutteloze gesprekken bouwt op naar een climax (voor de informatica mensen onder ons: Het ging over een gebruiker aanmaken op één systeem dat van de klant was en wie dit mag uitvoeren,… can you imagine).

Waar waren we? Ha ja, de climax, maar niet het soort climax dat we behalen in een nachtelijke passie, maar de volledige andere richting. Daar is dat moment, het piek moment waarop…

Ik volledig door het lint ga, mijn draadloze muis vliegt door mijn woonkamer, mijn toetsenbord breekt bijna in twee van mijn vuist die zo hart neerkomt dat ik nog dagen later last had om ze op tafel te leggen. Volledig door het LINT, maar dan ook volledig!!! En neen ik stond niet op mute, iedereen kon horen hoe ik de volledige Van Dale door raasde om elk officieel vloekwoord en onofficieel vloekwoord in drie verschillende talen door de micro van mijn hoofdtelefoon jaag.

Dan komt fase twee, het besef van wat er juist gebeurd is, het ongeloof… Dit is een droom… neen, een nachtmerrie. Op dat moment is het muis stil in de conference, er word geen woord meer gezegd alsof de wereld helemaal leeg is van elke vorm van geluid. In de achtergrond hoor ik mijn kippen…

“Heren, mijn excuses, dit is ongehoord en … mijn excuses. Ik, ik ga afloggen en ben morgen terug.” Zonder te wachten op een antwoord leg ik mijn gesprek stil en sluit ik mijn laptop, ik ben volledig van mijn stuk… What the FUCK just happened?

-even terug naar vandaag-

Dat is het moment waarop je de grenzen die je al zo lang, steeds verplaatst in het voordeel van iemand anders, te ver hebt gelegd. Je bent niet meer trouw aan jezelf, je innerlijke zelf.

-terug naar februari 2019-

Ik sta op, doe mijn jas aan, laat alles thuis, sluit de deur en begin te wandelen. Aan mijn vertrouwde vriend in het midden van het veld kom ik stil te staan en neem een stok vast die juist gesnoeid is van een nabij staande wilg. Daar ben ik nu, dit wil ik niet meer, dit kan ik niet meer, I’ve had enough. De signalen zijn overduidelijk, I’ve been here before. Jaren terug ben ik op dezelfde manier onderuit gegaan maar toch met een andere uitwerking  toen deed ik verder, nu zal ik niet… Maar ik moet, er staat te veel op het spel, te veel mensen zijn afhankelijk van mij… ik wandel verder, terug naar huis.

S ‘avonds zijn mijn lieftallige en de kinderen thuis. Vertel ik het… of niet… toch wel… Er heerst een gespannen sfeer, in mij. Vrijdag is mijn vrije dag, vanavond doe ik iets helemaal anders, iets wat mij voed. Die avond komt mijn coachée, ik ben volledig in het gesprek, en luister. We nemen stappen, samen, we werken aan haar denkpatronen, ik krijg inzichten en besef dat dit mijn echte droom is.

Het weekend, ontspannen, andere dingen doen. Maandag is een nieuwe week. Het zal we beter gaan, we beginnen van nul. Alles op een rijtje zetten en wat zaken delegeren, ja, dat is de oplossing… we gaan door (weer eens).

Maandag ochtend, eerste taak, mailbox controleren na de migratie van dit weekend. Er is wat fout, ok we nemen het op met de support mensen die het werk hebben uitgevoerd. De persoon is in een oost blokland, we bellen, hij geeft mij aan dat hij niks meer mag doen voor projecten… de vragen boven mijn hoofd zijn met duizenden aanwezig… ik rij in de auto tijdens het gesprek, straks op kantoor contact opnemen met zijn manager.

Ik kom aan en gaan naar het 8e verdiep, het is nog stil, ik ben vroeg. Terug neem ik contact op met de persoon die ik eerder sprak, om te kijken of hij niet gewoon even kan kijken… bemiddelen (WTF?). Hoe kan dit, als je een migratie doet, ben je erna toch beschikbaar voor als er nog iets fout zou zijn? “Ja, maar ik mag niet van mijn manager. Ik vind het ook raar.” Mag ik je manager spreken…

Hetzelfde antwoord komt naar boven. “Rchtlijnen uit Brussel, we magen niet aan projecten werken zonder een werkorder”, “Maar de klant heeft een systeem dat plat licht???”, “Hoe is dat mijn teams probleem?”, “Jullie hebben het gemigreerd dit wekend, het werkt niet, jullie moeten ervoor zorgen dat het werkt.”, “Wij hebben het verplaatst naar de klant zijn omgeving, het is nu hun probleem.”…. mond vol tanden, “en service naar de klant toe?” Hij beëindig het gesprek.

Dit kan echt niet meer… Ik sluit mijn laptop, zet mijn GSM uit en besluit om terug naar huis te gaan. Ik kan niet meer. Mijn collega’s kom ik tegen in de gang, ze wensen mij goedemorgen, ik kijk niet op en antwoord niet. Ze lopen in mijn richting naar de lift; “Goedemorgen Nico? Ca va,…” Ik kijk met tranen in zijn ogen en kan alleen nog uitbrengen; “Ik ga naar huis, ik kan niet meer.” De liftdeur schuif toe, mijn collega staat met zijn mond vol tanden naar mij te starten, dat kan ik in de reflectie zien…

-rit naar huis, hoofd gaat in alle richtingen-

Ik bel thuis naar mijn dokter en vraag om een afspraak, het is dringend. “Ik kan niet meer.”

“Kom vanavond nog, na 20 u dan heb ik gedaan.” Is het antwoord. “Verdict, burn-out/overspanningsbeeld”

Die avond begint een traject van 6 maanden, eerst per twee weken (ik moet dringend terug om verder te doen), naar per maand (ik wil wel, maar kan niet terug, ik kan niet door de deur).

Augustus, Ik neem een andere wending. Ik ga terug naar kantoor en kijk wat kan, ik wil net meer thuis zijn. Het zal direct duidlelijk zijn, wat de toekomst zal brengen.

1 September, ik ga langs bij de bedrijfsarts. “Begin maar te werken, we zien wel”

2 weken geen manager. Niemand die me vraagt hoe het ermee gaat, buiten één collega die ook tijdens mijn afwezigheid steeds opvolgde en steun gaf. Je weet wie je bent, en ik ben je nog steeds enorm dankbaar!

Uiteindelijk krijg ik een klant toegewezen en kan ik aan de overdracht werken. “Het is een rustige omgeving, de klant heeft niet veel problemen en is heel vlot in de omgang.” Was de info die ik kreeg. Na het afspreken met een collega PM, hebben we een eerste meeting. Het loopt vlot, tot er iemand binnenstormt op een vrij bruuske en arrogante manier. En ik begin op mijn fundamenten te beven. Alles komt terug boven, ik probeer het te onderdrukken. De persoon vertrekt, we zijn alleen; “Is dit de normale manier van doen?”, “Och, dat word je gewoon.” Neen, denk ik, ik wil dit niet meer, ik word dit niet gewoon.

Mijn besluit is aan het vormen. Enkele dagen later gaan we naar een Business Lab even. Een tweedaagse vol met ondernemers, mensen met hun eigen zaak, iets waar ik al jaren van droom.

Na dag één, na spreken met tientallen mensen die zelf gestart zijn, daar, op dat moment, die dag, ja, die dag s’ avonds in de auto, dan neem ik het besluit. Ik beëindig het. Geen baas meer, enkel mijn eigen baas zijn. De last valt van mijn schouders. Ik denk even terug aan verder gaan bij mijn werkgever, het angstzweet breekt mij uit. Terug naar het besluit om ontslag te vragen of nemen, het zweet verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik bel naar mijn liefste schat; “Schat, ik ben onderweg en heb iets heel belangrijks aan te kondigen”.

Die avond, sta ik voor mijn vrouw, mijn liefste, de rots in de branding, zij die mij al zoveel keer heeft bijgestaan, de steun de steunen. Daar zeg ik de woorden luidop en vol vertrouwen (zelfs nu op dit moment krijg ik terug kippenvel). “Schat, ik ga ontslag nemen bij IBM en ik begin mijn eigen zaak in training en coaching, het is genoeg geweest.” Haar reactie; ”…

Haar reactie; “EINDELIJK!”

Mijn hart springt! En dat deed ik zelf ook, ik was gesprongen, al de rest is geschiedenis.

Het is eigenlijk fenomenaal wat er gebeurd als je beslissingen neemt, maar niet zomaar beslissingen, beslissingen die je kern raken. Die soort beslissingen die je leven complet in een andere wending sturen, beslissingen die…enfin, je weet wel.

De wereld, het universum wil die ruimte invullen dat je zelf hebt kunnen creëren na  een duidelijk besluit te nemen. Op 7 november stuurde ik uiteindelijk mijn ontslagbrief (waarom 2 maand later? Dat leg ik je liever persoonlijk uit.)

13 weken opzeg, een eeuwigheid zouden sommige zeggen, maar als de mensen in je werk omgeving beseffen en weten wat je gaat doen, komen er empathie en begrip naar boven of misschien toch het besef dat ze de situatie niet zo goed hebben aangepakt… wie weet, maar het maakt niet meer uit. De brief was verstuurd en de datum was vastgelegd 7 februari 2020. Het leek zo ver weg, maar toch zo dicht bij. Mijn manager gaf me de vrijheid om mijn ding te doen, want als Project Manager kan je niet veel meer aanrichten in een organisatie, misschien zelfs meer schade aanbrengen. Maar ik zag het anders, dit is wat ik heb gemanifesteerd, duidelijk aangegeven dat ik vlot kan starten en blijven doorgaan.

In de weken en maanden die volgen, ging ik van training naar training. Niet dat ik nog niet genoeg had geleerd om te starten (als je al 3 jaar coaching doet ken je al iets… een beetje), maar eerder de mogelijkheid om met nieuwe organisaties samen te werken. Heart @ Work en The House Of Change kwamen in mijn leven. Beide organisaties die nu heel nauw aan (pun intended) aan mijn hart liggen. Groepen van mensen die met liefde en passie in hun job staan. Op hun eigen manier de wereld beter maken van één persoon per keer, soms meerdere personen per keer.

De eerste dagen na mijn ontslag komt de realiteit zeker naar boven. Wat met de praktische kant? De bank gaf mij aan dat ik een lening aan kon gaan, dus daarop baseerde ik mijn uiteindelijk besluit. Dan komt de realiteit nog meer naar boven, bank directeuren kunnen zich ook vergissen. Die lening was er niet. Vervolgens een auto, ik moet toch naar mijn klanten kunnen… En Lore heeft haar auto om naar het werk te gaan… hoe ga ik dit aangaan. Op het randje van de snee switch ik naar een andere bank. De KBC in Hamme, Kristof, maakt een afspraak en geeft me duidelijk aan dat ik niet bij hem buiten ga zonder alles duidelijk te hebben gemaakt en te weten wat, waar, wanneer. 2 uur zitten we samen, afwegen, (ik had een businessplan uitgewerkt) informeren, besluiten. Het word een moment van duidelijkheid en inzicht.

Dat was het moment, het moment dat ik wist; “Dit kan!”, er is helemaal geen weg meer terug en het gevoel was ZALIG.

De weken die volgen zitten vol spanning en boeiende momenten. Marketing, wat ga ik doen, werk ik online, of offline. Op voorhand denk je hierover, maar toch als je er staat, dan pas beslis je. De dagen gaan verder, er komt werk binnen. Soms van plaatsen waar ik al maanden geleden gezaaid heb, soms volledig nieuwe opportuniteiten.

Een van de meest interessante stappen die genomen heb in de afgelopen maanden is het netwerken. Als je de vraag stelt, hoe vind ik klanten? Dan stel je beter de vraag, hoe vinden de klanten jou. Door ermee te praten, of toch te praten in eerste instantie met anderen wie al klanten hebben. Netwerken dus. Eén van de eerste groepen met wie ik samen kwam te zitten waren “De opendeurdoeners”, mensen met elk een startende zaak of met al heel wat tijd als zelfstandige in bijberoep. Uiteindelijk ook de eerste keer dat ik “De tijdsreiziger” in het openbaar gebruikte. Ongelooflelijk hoe snel vriendschappen kunnen ontstaan tijdens en na een netwerking.

En dan komt die ene dag, 7 februari. D-DAY. De laatste dag bij IBM, no more Big Bleu. No more platinum/gouden zetel waar je elke dag kan inploffen en gewoon wachten tot je loon er staat. No more … excel sheet management, messen in de rug, klanten in de kou etc. etc.

Hier sta ik nu, in de garage om mijn auto af te geven, met een lijst aan schade puntjes dat ik niet wist. En dit zal van mijn laatste loon afgaan (achteraf komt de rekening van 900€ – auch) maar het geeft mij niet, het is afsluiting van een hoofdstuk, het einde. We stappen naar buiten om anderhalf uur te wandelen naar een huurbedrijf voor onze tijdelijke auto. Een Fiat 500 voor een week. Het kost allemaal zo veel, maar het is het waard, want ik ben zelfstandige. Ik doe dit voor MIJ en mijn gezin, de toekomst lacht mij toe. Twee weken later stap ik in de cockpit van mijn nieuwe auto, goed afgewogen naar comfort en voordelen. Alles loopt in de dag vlot, er komen klanten, er gaan klanten. Dan hoor ik voor de eerste keer op het nieuws van de radio, met een bewust oor, de naam covid-19 corona. Maar dat is niet belangrijk, ik luister geen nieuws of kijk geen nieuws, dus switch ik naar Spotify.

Authentieke ondernemers, nog zo een fantastische groep dames (blijkbaar moest er toch eens een man bijkomen 😊). Waar ik rechtstreeks al klanten uithaalde. Het netwerken loont, en vult je wereld als ondernemer met steunende mensen en inzichten dat je anders op je eentje niet zou gaan vinden. Maar je moet het woord goed lezen “net” – “werken”. Dat is de sleutel. Niet zomaar een gesprek, maar daarna ook inplannen om je contacten te documenteren en te contacteren. Dat is een grote les geworden voor mij, die ik nu (in tijden van Corona) echt toepas.

Tijdens Open coffee waasland leer ik meer mensen kennen, en ook een dame wie later impact zal hebben op mijn lieftallige echtgenote…. Maar dat is haar verhaal.

Februari, mijn eerste maand, een top maand een omzet van een half dozijn K€, dat is verdomme mooi! En geeft hoop. In deze maand mijn eerste training bij VDAB voor een groep werkzoekende in het traject vertegenwoordiger. Mijn eerste business klant met wie ik strategie en toekomst bespreek, mijn zoveelste klant in loopbaanbegeleiding, mijn klanten in de spirituele coaching komen ook. We starten een marketing naar dokter/huisartsen toe en horen bij onze presentatie nog eens die Corona verschijnen. Op facebook verschijnen grappen over Covid… ik negeer deze energie verliezen.

We gaan via een toeval langs bij Recto Verso voor onze A3 posters af te drukken, en horen het eerst van BNI de sleutel in Temse. Twee weken later, donderdag om 6:30 zal ik aanwezig zijn, het klinkt super interessant. Die donderdag ochtend zet ik een eerste stap binnen BNI en leer hoe netwerken ECHT werkt, door wekelijks aanwezig te zijn, door anderen te helpen en eerst aan anderen te denken, dan pas aan jezelf. Je presenteert je elke week opnieuw en iedereen leert je business beter kennen. Tijdens de tweedaagse van Businesslab, leer ik dat elke contactpersoon 40 potentiele andere contactpersonen heeft voor jou… dat is een massa. We maken een bezoekersdag mee.

18 maart 2020, Lock-down in België. De dagen volgen met de ene annulatie na de andere, de vergaderingen van BNI vallen weg, de netwerk momenten vallen weg. Opleidingen die gepland zijn… vallen weg… inkomen IS VOLLEDIG WEG… wat nu.

We worden verplicht stil te staan, te stoppen. De kinderen blijven thuis, Lore is thuis en werkt thuis. De stress loopt op, maar er komen oplossingen… een doekje voor het bloeden een subsidie een overbrugging, de rekeningen lopen binnen.

THIS IS THE TIME! Hier en nu, hier en nu zal ik moeten tonen wie ik ben. Blijf ik in een hoekje zitten en kiezen. Oh, neen hoor. Wat is de oplossing? Wie kan ik helpen die in angst leeft, wie kan ik bijstaan? Hoe kan ik ze bijstaan.

Ik start met twee virtuele scholen op Facebook en begin met video opnames;

  • De spirituele school
  • De persoonlijke ontwikkelignsschool

Je zou kunnen zeggen dat er geen wegen meer zijn, maar sorry, ik geloof in manifesteren. Het is in de kern van mijn bestaan gefusioneerd, in mijn DNA. Dus zie ik in, ik heb dit gewild. Is het door denken in dit leven of een ander, dit is een les die ik heb gewild en die zal ik doorkomen. Vechten, en focus op wat moet. It it breaks, fix it and learn from it. Als het stuk gaat, maak het en leer ervan. Dat is wat we nu doen.

Liefde, vriendschap, ondernemerschap, ik leer dat het perfect te combineren is. Angst, onzekerheid, onwetendheid, mogelijkheid die leven ook mee in dit verhaal. Maar wat maakt dit allemaal zo fantastisch? Waarom doe ik dit nu?

Ik ben op dit moment zover gekomen van op mijn eigen benen te staan, en niets zal mij tegenhouden om van mijn droom werkelijkheid te maken. Het kan, simpelweg, het kan.

Dat is een droom hebben, dat is gaan voor ondernemen. Je kan aanpassen en verder stappen, al is het met kleine dingen.

Ik ben dankbaar, dankbaar aan mezelf, dankbaar aan Lore, dankbaar aan Alex en Sam. Dankbaar aan mijn ouders, dankbaar aan mijn broer. Iedereen gelooft in mij, zelfs vreemde mensen, die klanten worden en plots ook onder de vlag staan van vriendschap. Mensen die in mijn netwerk belanden, en die ook vrienden worden en zijn. Het gaat ver. Als je buiten durft komen, zelfs vanuit je kot.

Want ik blijf in mijn kot en heb zo goed als elke dag een gesprek met iemand in mijn netwerk om te luisteren naar wat zij zoeken. Want ik heb liefde, veel liefde voor de mensheid en ik wil ons allen samen vooruit brengen. Deze crisis is geen ramp, het is een opportuniteit, het is leren omgaan met. Het is TRANSFORMATIE.

Feniks rebirth, de methode met dewelke ik werk is hier ook een deel van geworden.

Build GRIT to GROW a SMARTER LIFE, zit vol transformative, liefde en toekomst.

Wil jij meer weten? Neem met mij contact op, en ik licht het helemaal toe.

Productivity, your doing it wrong!

Productivity – It’s the buzz word

Productivity tip: when having a list of projects. Do not create a list of priorities in those projects based on importance create a list on how much Time and energy you want to put in to them.

If you work in a company or you work for your own company, productivity is a word that is used several times a day. KPI’s, excels full of green/yellow/red, all measure your productivity.

But how do you manage the productivity or Big-“P”? Do you leave items in your inbox and leave them there till the are gone? When your mailbox is empty, then you tell yourself that you’ve been very “P”. Or you make a list at home, in the office, at the baseball club, during a training or at an event.

All those things are one way of performing the “P” to the max, or are they?

Productivity list

What do you do first? The first item on the list, then the next, and so forth? Or do you spend time on prioritization when other items come in, you look at the 4 quadrants (The Eisenhower quadrants) also know as Urgent – Not Urgent – Important – Not important.

Let me ask you an other question. What is the only resource we can not make more of? Oil, we have bio oils. (I know, we will never make enough to keep everyone pumping co2 in to the atmosphere… pitty – yes, I’m being sarcastic). Money, you can make plenty of that.

You can’t think of it. Well I’ll tell you: Time! We cannot make more time, we can use the time we have in a productive or efficient way, by eliminating wastes of “Time”.

How does this fit in to my story here? Well it’s simple… Yes it is. You will need to set aside some valuable “Time”. Once you have the system in place… just share this blog and make other happy, that’s all I want in return. 🙂

  1. Create the list as you always do. Or leave the e-mails as you always do.
  2. This time, when looking at each item, ask yourself: “Do I want to spend my “Time” on this, and in so asking, my energy as well?”;
    • If the answer is “Yes”, and you have to be sure of the “Yes”, leave it be for now.
    • The answer is “No”, put the item in a separate list. For e-mail, open the e-mail and drop it in your draft or concept folder so you can send it.
  3. Once you went thru all the items in the “Yes” list;
    • Go over each item and give it a time estimate you want to spend on it (not an estimate on how much time it will take!)
    • Got that? Now put the items on order of length and start planning in your agenda. and add 7% more time than your estimate. (where do I get the 7, well that’s why I am a spiritual coach, I do not have to explain ROFL)
    • You know what the fun part is, you now have a planned agenda.

“But Nico, what about the “No” list?” Ask someone who knows more about the item and who wants to spend their time on it. Outsource the tasks, they will be worth the money. Things you don’t want to spend time on are 9 out 10 things, you don’t know how to do, or things you haven’t learned how to do. You want to be productive, outsource.

“But that can’t work for everything?” No, that is true, but what if you just reduced your list by more than half, thru eliminating stuff you don’t want to do? And someone took up some items? Isn’t that already enough? Now you have a small list of things you don’t want spend time on. Ask yourself, are they important enough then to even spend time on?

“Hey Nico, I have a lot of things here, I don’t want to spend time on, and don’t know who to send them too.” Well my friend, they you might be in the wrong position, job or business and need job counseling. HEY! I can help you with that, lets meet up and discuss!

Productivity doesn’t have to be complicated. It can be easily boosted through a manageable combination of the right tools, resources, and habits to make the most of your time.

Caroline Ghosn – BrainyQuote
Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag